نوشته های یه زاقول

یکی از کارهای خوبی که صداوسیما در راس برنامه های خود دارد به تصویر کشیدن زندگی نامه اندیشمندان و شاعران و ادیبان و … ایران زمین است که به حق باید اعتراف نمود در این کار خود خیلی خوب عمل کرده است.

یکی از این آثار ارزشمند مجموعه شهریار ساخته آقای کمال تبریزی است که به زندگی شاعر بزرگ و نامی کشورمان “محمد حسین بهجت تبریزی”متخلص به شهریار می پردازد.این مجموعه که از شبکه دو سیما در حال پخش است با انتخاب و ترکیب درست بازیگرانی که هر یک به خوبی از عهده ایفای نقش خود بر می آیند توانسته است تعداد قابل توجهی بیننده را به سوی خود جذب کند.

یکی از نکات جالب توجه این مجموعه این است که در بسیاری از دیالوگ های بازیگران گویش آذری نیز تکلم می شود و به دلیل زیر نویس خوانا و ترجمه فارسی همگان به خوبی متوجه روند قصه شده و حتی تعدادی نیز علاقه مند می شوند تا گویش آذری را یاد بگیرند.

پخش مجموعه شهریار به جای سریال کره ای “جواهری در قصر”نیز نکته ای اصولی را گوشزد می کند و آن اینکه اگر یانگوم مفتخر به عنوان نخستین پزشک زن کره جنوبی است در میهن ما تعداد مفاخر ملی هزاران هزار است و باید آنان را به نسل اخیر و نسل های آینده معرفی کرد.افرادی که شان و منزلت آنها بالاتر و والاتر از یانگوم و امثال یانگوم است.

در ادامه یکی از اشعار معروف این شاعر عالی قدر می آید:

یادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم

وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم

پر پروانه شکستن هنر انسان نيست

گر شکستيم ز غفلت ، من و مايي نکنيم

يادمان باشد سر سجاده عشق

جز براي دل محبوب دعايي نکنيم

يادمان باشيد اگر خاطرمان تنها ماند

من همسن و سال پسر تو هستم ،

در حضور خارها هم می شود يك ياس بود

در هياهوی مترسك ها پر از احساس بود

ميشود حتی براي ديدن پروانه ها

شيشه های مات يك متروكه را الماس بود

دست در دست پرنده بال در بال نسيم

ساقه های هرز اين بيشه ها را داس بود

كاش می شد حرفی از«كاش می شد» هم نبود

   هرچه بود احساس بود