نوشته های یه زاقول

حکایت دعوا بر سر خال ،  از زمان  خواجه  حافظ شیرازی آغاز گردید و تا زمان معاصر ما کشیده شد!

داستان با بیتی از اشعار حافظ شروع گردید ، سپس صائب تبریزی در سالهای بعد بگونه ای انتقادی  و با الگو برداری از اصل شعر ، حافظ را محکوم به اشتباهش کرد و نهایتاً شهریار پاسخی زیبا و شنیدنی برای صائب سرود:

حافظ

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را                به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

صائب تبریزی

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را                      به خال هندویش بخشم سرو دست و تن و پا را

هر آنکس چیز می بخشد ز مال خویش می بخشد         نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

شهریار

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را                      به خال هندویش بخشم  تمام روح و اجزا را

هر آنکس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد            نه چون صائب که می بخشد سرو دست و تن و پا را

سرو دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند              نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را

ولی داستان به اینجا ختم نشد و در گوشه و کنار اشعاری با مضامینی مشابه داریم:

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را                     فدای مقدمش سازم سرو دست و تن و پا را

من آن چیزی که خود دارم نصیب دوست گردانم             نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

و یا در جایی دیگر کمی طنز آلود:

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را                   به خال هندویش بخشم یه من کشک و دو من قارا

سرو دست و تن و پا را ز خاک گور می دانیم               ز مال غیر می دانیم سمرقند و بخارا را

و عزراییل ز ما گیرد تمام روح اجزا را                           چه خوشتر می توان باشد ز آن کشک و دو من قارا

اما داستان باز هم ادامه یافت:

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را                                به خال هندویش بخشم  سریر روح ارواح را

مگر آن ترک شیرازی طمع کار است و بی چیز است؟               که حافظ بخشدش او را سمرقند و بخارا را

کسی که دل بدست آرد که محتاج بدنها نیست                        که صائب بخشدش او را سرو دست و تن و پا را

و نهایتاً به این شعر می رسیم که با کمی تغییر در وزن ، حافظ را مسئول تمام این دعاوی میداند:

چنان بخشیده حافظ جان! سمرقند و بخارا را                   که نتوانسته تا اکنون کسی پس گیرد آنها را

از آن پس بر سر پاسخ به این ولخرجی حافظ                  میان شاعران بنگر فغان و جیغ و دعوا را

وجود او معمایی است پر از افسانه او افسون                ببین! خود با چنین بخشش معما در معما را